Gece yarısına doğru, Aslı evde çayını yudumlarken telefonu yanıp söndü. Arda’dan mesaj:
“Ben metroyla gideyim,” dedi. “Yoruldum.”
Dışarı çıktıklarında hava serinlemişti. Arda’nın arabası valenin getirmesini beklerken, Aslı bir şey fark etti. Arda ona bakmıyordu. Telefonuna bakıyordu, saate bakıyordu, ufka bakıyordu. Her yere bakıyordu da, Aslı’nın gözlerinin içine bakmıyordu. Erkekler Ne Ister
“Karar vermedim daha.”
Döndü. “Arda, erkekler ne ister bilmiyorum. Ama ben ne istediğimi biliyorum. Ben, bana bakan birini istiyorum. Sadece bakan değil, gören.” Aslı dinledi. Başını salladı. “Anlıyorum
Yürüdü. Arkasından bakakaldı Arda. Elindeki telefon titredi, bir bildirim geldi. Ama bu sefer bakmadı.
“Erkekler, aslında çok basit şeyler ister. Anlaşılmak ister. Duyulmak ister. Bir kadının gözlerinin içine bakıp ‘seni görüyorum’ denmesini ister. Ama en çok da… kendilerinin de görmesini ister.” patronun ne kadar haksız olduğundan.
Yemek boyunca Arda işten bahsetti. Terfiden, yeni projeden, patronun ne kadar haksız olduğundan. Aslı dinledi. Başını salladı. “Anlıyorum,” dedi. Sonra, araya girmeyi denedi: “Ben de geçen gün ofiste…”