Poezi Per Nenen Nga Gurbeti -

Tani jam larg. Një numër në një dhomë të ftohtë, mes njerëzish që nuk e dinë se ç’do të thotë “nëntorë” kur ti mbjell hudhra në atë tokë të bekuar, dhe unë këtu mbjell lot në një jastëk të shkrumuar.

Deri atëherë, mbaje dritën ndezur. Edhe pse unë jam në errësirën e një qyteti pa yje, di se çdo hap që bëj këtu, në këtë tokë të huaj, është një hap më afër – drejt oborrit tënd, drejt paqes sate. poezi per nenen nga gurbeti

Faleminderit që më mësove se largësia nuk është humbje, por një mënyrë tjetër për të dashur – më e thellë, më e heshtur, më e madhe se çdo fjalë, se çdo det, se çdo kufi. Tani jam larg

O nënë, unë të mbaj në gjak si kripën e detit, në çdo rrugë pa krye, në çdo borxh të fshehtë të jetës. Ti më mësove të përkëdhel tokën me pëllëmbë, unë tani përkëdhel letrat me dëshpërim të madh. Edhe pse unë jam në errësirën e një

Këtu je një poemë e gjatë dhe e përzemërt për nënën nga këndvështrimi i dikujt që jeton në mërgim (gurbet). E shkruar në gjuhën shqipe të pastër, me emocion dhe nostalgji.