Ishte një herë një vajzë e butë si hëna e plotë, emri i së cilës ishte Sargam. Ajo jetonte në hijen e kryeqytetit të zhurmshëm, por zemra e saj ishte e mbyllur në një kafaz heshtjeje. Babai i saj, një baba i ashpër por i dashur, e kishte paralajmëruar: "Vajza ime, mos u bëj kurrë si nëna jote. Ajo u largua dhe na la të dyve." Sargam u rrit duke besuar se dashuria ishte një plagë e hapur.
Një ditë, Sargam u sëmur rëndë. Mjekët thanë se ishte një sëmundje e rrallë e gjakut, ndoshta e trashëguar nga nëna e saj. Indranil, në karrigen e tij me rrota, eci për 10 kilometra nën diell për të arritur te spitali. Kur hyri në dhomë, Sargam po flinte. sanam teri kasam me titra shqip
Sargam qeshi, por lotët i rridhnin. "Edhe unë kam një mallkim. Babai im më tha se nëse dashuroj, do të humbas gjithçka." Ishte një herë një vajzë e butë si
Por Sargam nuk iku. Ajo u kthye çdo mëngjes për të larë furçat e tij të pluhurosura, për të lexuar poezi për të dhe për të mbajtur dritën ndezur natën. Babai i saj e çarmatosi atë. "Ajo është si nëna jote," tha ai, "po vdes për një dashuri të pamundur." Ajo u largua dhe na la të dyve
Një mbrëmje me shi, ajo takoi Indranil, një piktor i shpirtrave të vetmuar. Ai ecte me një ombrellë të vjetër dhe sy që kishin parë shumë netë pa gjumë. Ata u përplasën fjalë për fjalë në një rrugicë të ngushtë, dhe ombrellat e tyre u ngatërruan si duart e dy të huajve që nuk e dinin se ishin të destinuar.
Javët u bënë muaj. Ata ecnin zvarrë nëpër galeritë bosh, ndanin një filxhan çaji në stacion dhe Indranil i lexonte vargje nga poezi të vjetra persiane. Një natë, ai i tha: "Sargam, unë kam një mallkim. Çdo njeri që kam dashur, e ka lënë këtë botë. Kjo është arsyeja pse unë pikturoj vetëm peizazhe të vdekura."